هنوزهم هم در برابر نوشتن مقاومت میکنم. وقتی که فشار نگهداری حرفهای عاشقانه در دل یقه ام را میچسبد بهترین دوایش نوشتن است. اما چه کنم که خودم بهتر از همه میدانم مزخرفات و اراجیف من به درد کسی نمیخورد و اصولا دیگر از زمان نوشتن من مدتهاست که گذشته. وقت وقت عمل است و تلاش در راه رسیدن به آنچه آرزویش را داشته ام. بعد از این مرحله است که شاید نوشته هایم چیزی جز خزعبلات معمول باشند.

 آیا هیچ وقت جرات این را پیدا میکنم که حتی برای مدتی کوتاه از نزدیک با این مردم زندگی کنم؟